O czym mówi interpretacja indywidualna?
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 19 czerwca 2026 r. o nr 0114-KDIP3-2.4011.440.2026.3.AC zajął stanowisko w sprawie możliwości wspólnego rozliczenia podatku dochodowego przez małżonków tej samej płci, którzy zawarli związek małżeński w Wielkiej Brytanii. Sprawa dotyczyła dwóch obywateli Polski pozostających w małżeństwie zawartym zgodnie z prawem brytyjskim, którzy mieszkają i podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. W ocenie pary, małżonkowie pozostają w ustawowej wspólności majątkowej.
Skoro ustawa o PIT dopuszcza wspólne opodatkowanie małżonków, a zagraniczny akt małżeństwa stanowi dowód zawarcia związku małżeńskiego, to czy partnerzy mają prawo do wspólnego rozliczenia z małżonkiem? Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie podzielił stanowiska homoseksualnej pary.
Jaki stan faktyczny został przedstawiony we wniosku o interpretację?
Jeden z partnerów przedstawił stan faktyczny, w którym wraz z małżonkiem zawarł małżeństwo w Zjednoczonym Królestwie. Obaj małżonkowie są polskimi obywatelami, mieszkają i podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. W 2025 r. osiągali dochody opodatkowane według skali podatkowej i nie korzystali z form opodatkowania wyłączających możliwość wspólnego rozliczenia.
Małżonkowie nie zawierali umowy majątkowej małżeńskiej. Zagraniczny akt małżeństwa nie został wpisany do polskiego rejestru stanu cywilnego.
Jakie warunki trzeba spełnić, aby skorzystać ze wspólnego rozliczenia małżonków?
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przypomniał, że wspólne opodatkowanie dochodów małżonków jest możliwe po spełnieniu pięciu warunków, w których muszą:
- podlegać w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu,
- pozostawać w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy lub od dnia zawarcia małżeństwa do końca roku,
- pozostawać we wspólności majątkowej,
- nie korzystać z podatku liniowego ani z większości form ryczałtowego opodatkowania,
- nie podlegać przepisom o podatku tonażowym ani regulacjom dotyczącym aktywizacji przemysłu okrętowego.
Organ podatkowy skupił się natomiast na kwestii samego statusu małżeństwa oraz jego uznania przez polski porządek prawny.
Jakie było stanowisko jednego z małżonków?
W ocenie wnioskodawcy ustawa o PIT nie uzależniają prawa do wspólnego rozliczenia od dokonania transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa i nie powinno być to brane pod uwagę przy analizie, czy wspólne rozliczenie przysługuje podatnikowi. W ocenie jednego z partnerów zagraniczne akty stanu cywilnego mogą stanowić samodzielny dowód zawarcia małżeństwa.
Podatnik odwołał się przy tym do uchwały Sądu Najwyższego z 20 listopada 2012 r. (III CZP 58/12), w której stwierdzono:
Akt stanu cywilnego sporządzony za granicą stanowi wyłączny dowód zdarzeń w nim stwierdzonych także wtedy, gdy nie został wpisany do polskich ksiąg stanu cywilnego (art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego, jedn. tekst: Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1264).
Co stwierdził organ?
Organ uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu podkreślono, że polski porządek prawny nie przewiduje możliwości zawierania małżeństw przez osoby tej samej płci. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej powołał się na art. 1 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z którym małżeństwo jest związkiem kobiety i mężczyzny.
Zdaniem organu należy odróżnić dwie kwestie. Pierwszą jest zawarcie małżeństwa zgodnie z prawem obcego państwa. Drugą natomiast jest uznanie skutków takiego małżeństwa przez państwo, które nie przewiduje możliwości zawierania małżeństw jednopłciowych.
Krajowej Informacji Skarbowej zwrócił uwagę na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 25 listopada 2025 r. w sprawie C-713/23. Z orzeczenia tego wynika, że państwa członkowskie, które nie dopuszczają małżeństw osób tej samej płci, powinny stworzyć procedury pozwalające na uznawanie takich małżeństw zawartych za granicą. Jednocześnie TSUE pozostawił państwom członkowskim swobodę w zakresie wyboru sposobu takiego uznania.
W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nie można automatycznie przyjąć, że każde małżeństwo jednopłciowe zawarte za granicą wywołuje wszystkie skutki prawne na gruncie polskiego prawa podatkowego. Organ zaakcentował, że kwestia uznania takiego związku w krajowym porządku prawnym ma znaczenie dla oceny prawa do preferencji podatkowych.
Czy brak transkrypcji przesądził o wyniku sprawy?
Interpretacja nie zawiera jednoznacznego stwierdzenia, że wyłącznie brak transkrypcji aktu małżeństwa pozbawia podatników prawa do wspólnego rozliczenia. Organ wskazał jednak, że stanowisko podatnika, zgodnie z którym możliwość wspólnego opodatkowania istnieje niezależnie od wpisania aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego, jest nieprawidłowe.
Rekomendacja eksperta PITAX
Sama transkrypcja zagranicznego aktu małżeństwa nie oznacza automatycznego nabycia prawa do ulg, preferencji czy zwolnień podatkowych. Konieczne pozostaje spełnienie wszystkich warunków wymienionych w ramach wspólnego rozliczenia PIT.
Co oznacza interpretacja dla podatników?
Analizowana interpretacja indywidualna potwierdza, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie zmieniają stanowiska w zakresie skutków podatkowych małżeństw jednopłciowych zawartych za granicą.
Wciąż zawarcie małżeństwa za granicą nie wywołuje skutków w Polsce o możliwości korzystania ze wszystkich uprawnień przewidzianych dla małżonków w polskim prawie podatkowym.
Jednocześnie sprawa wpisuje się w szerszą debatę dotyczącą uznawania zagranicznych małżeństw jednopłciowych i wpływu prawa Unii Europejskiej na krajowe regulacje rodzinne oraz podatkowe. Stanowisko zaprezentowane przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej będzie przedmiotem kontroli sądów administracyjnych.
Dla podatników znajdujących się w podobnej sytuacji interpretacja oznacza, że skorzystanie ze wspólnego rozliczenia może zostać zakwestionowane przez organy podatkowe. W praktyce uzyskanie ostatecznej odpowiedzi może wymagać rozstrzygnięcia przez sądy administracyjne, a być może także dalszego rozwoju orzecznictwa europejskiego.
Źródła:
- art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1-8, art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych;
- art. 1 § 1, art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy;
- art. 51 ust. 1, art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. Prawo prywatne międzynarodowe;
- art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;
- art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności;
- art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa;
- wyrok TSUE z dnia 25 listopada 2025 r. w sprawie o sygn. akt C-713/23;
- uchwała Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2012 r. o sygn. akt III CZP 58/12.
